Oddziały blisko Ciebie:  Tarnowskie Góry  |  Piekary Śląskie  |  Radzionków  I  Ruda Śląska

Infolinia: +48 666 950 382 

Diagnoza ADHD to odpowiedź, ale nie zawsze przynosi spokój

Wielu rodziców wyobraża sobie, że moment postawienia diagnozy będzie chwilą ulgi. Przez miesiące, a czasem nawet lata, szukają odpowiedzi na pytania dotyczące zachowania swojego dziecka. Rozmawiają z nauczycielami, próbują nowych metod wychowawczych, czytają artykuły, słuchają podcastów i zastanawiają się, dlaczego codzienne funkcjonowanie ich syna lub córki wygląda inaczej niż u rówieśników.

Kiedy w końcu słyszą diagnozę ADHD, rzeczywiście często pojawia się ulga. Wiele sytuacji nagle zaczyna mieć sens. Rodzice przypominają sobie dziesiątki zdarzeń z ostatnich lat i po raz pierwszy patrzą na nie z zupełnie innej perspektywy.

Jednocześnie bardzo często obok ulgi pojawia się niepokój.

Bo choć diagnoza daje odpowiedź na pytanie „dlaczego?”, nie odpowiada na pytanie „co dalej?”.

To właśnie ten moment bywa dla wielu rodzin najtrudniejszy.

„Czy to oznacza, że moje dziecko będzie miało trudniej?”

To jedno z pierwszych pytań, które pojawia się w głowie rodzica po diagnozie.

Naturalnie zaczynamy wybiegać myślami w przyszłość. Zastanawiamy się, jak dziecko poradzi sobie w szkole. Czy będzie miało przyjaciół. Czy nauczy się samodzielności. Czy będzie szczęśliwe.

Niektórzy rodzice odczuwają również poczucie winy.

Wracają myślami do wcześniejszych lat i analizują własne decyzje. Zastanawiają się, czy mogli zauważyć coś wcześniej. Czy powinni szybciej zgłosić się do specjalisty. Czy nie popełnili błędów wychowawczych.

To bardzo naturalne reakcje.

Warto jednak zatrzymać się na chwilę i spojrzeć na sytuację z innej strony.

Diagnoza ADHD nie zmienia dziecka.

Nie sprawia, że nagle staje się ono kimś innym.

Nie odbiera mu zdolności, talentów ani możliwości rozwoju.

Zmienia jedynie sposób rozumienia jego funkcjonowania.

To niezwykle ważna różnica.

Nagle wiele rzeczy zaczyna się układać

Rodzice dzieci z ADHD bardzo często opowiadają o podobnym doświadczeniu.

Po diagnozie zaczynają inaczej patrzeć na wydarzenia, które wcześniej wydawały się niezrozumiałe.

Przypominają sobie sytuacje, gdy dziecko wracało ze szkoły z kolejną uwagą za przeszkadzanie na lekcji. Momenty, gdy odrabianie pracy domowej trwało trzy godziny, mimo że samo zadanie wymagało piętnastu minut. Chwile, kiedy po raz kolejny słyszeli od otoczenia, że dziecko jest leniwe, nieuważne albo zwyczajnie nie chce się starać.

Nagle okazuje się, że problem nigdy nie polegał na braku chęci.

Dziecko nie zapominało o obowiązkach dlatego, że ich nie traktowało poważnie.

Nie wierciło się na krześle dlatego, że chciało komuś zrobić na złość.

Nie przerywało rozmów dlatego, że było niegrzeczne.

To odkrycie często przynosi ogromną ulgę zarówno rodzicom, jak i samemu dziecku.

Po raz pierwszy ktoś tłumaczy im, że trudności, z którymi się mierzą, mają konkretne podłoże i nie wynikają ze złej woli.

ADHD to znacznie więcej niż problem z koncentracją

Jednym z powodów, dla których rodzice po diagnozie czują się zagubieni, jest fakt, że ADHD przez wiele lat było przedstawiane bardzo powierzchownie.

Większość osób kojarzy je przede wszystkim z nadmierną ruchliwością lub problemami z uwagą.

Tymczasem codzienne życie dziecka z ADHD wygląda znacznie bardziej skomplikowanie.

Wyobraźmy sobie sytuację, w której każdego dnia trzeba wkładać znacznie więcej wysiłku niż inni, aby pamiętać o podstawowych obowiązkach. Trzeba bardziej pilnować terminów, organizacji czasu, przygotowania do szkoły czy zwykłych codziennych spraw.

Do tego dochodzą emocje.

Dzieci z ADHD często przeżywają je bardzo intensywnie. Radość potrafi być ogromna, ale podobnie dzieje się ze złością, frustracją czy rozczarowaniem.

To właśnie dlatego rodzice tak często mówią:

„On reaguje na wszystko mocniej.”

„Wystarczy drobiazg i od razu wybucha.”

„Nie potrafi odpuścić.”

„Bardzo przeżywa krytykę.”

To nie jest kwestia charakteru ani wychowania.

To część sposobu funkcjonowania układu nerwowego.

Najbardziej bolą nie trudności, ale niezrozumienie

W gabinetach psychologicznych bardzo często okazuje się, że największym problemem dziecka z ADHD nie są same objawy.

Znacznie bardziej bolesne jest ciągłe poczucie, że jest oceniane przez pryzmat swoich trudności.

Dziecko słyszy uwagi od nauczycieli.

Porównuje się do rodzeństwa.

Widzi, że inni szybciej kończą zadania.

Łatwiej organizują swoją pracę.

Rzadziej zapominają.

Rzadziej słyszą krytyczne komentarze.

Z czasem zaczyna tworzyć obraz samego siebie.

I właśnie tutaj pojawia się jedno z największych zagrożeń.

Bo ADHD nie wpływa wyłącznie na koncentrację.

Może wpływać również na poczucie własnej wartości.

Niektóre dzieci zaczynają wierzyć, że są gorsze od innych. Że zawsze sprawiają problemy. Że cokolwiek zrobią, i tak nie spełnią oczekiwań dorosłych.

To moment, w którym wsparcie staje się szczególnie ważne.

Diagnoza ADHD U DZIECKA nie jest końcem. Jest początkiem

Wielu rodziców po diagnozie odczuwa presję, aby natychmiast znaleźć idealne rozwiązanie.

Chcą wiedzieć, jakie zajęcia wybrać.

Jak pomóc dziecku.

Jak poprawić jego funkcjonowanie w szkole.

Jak ograniczyć trudne zachowania.

To zrozumiałe.

Warto jednak pamiętać, że diagnoza ADHD nie jest zadaniem do wykonania ani problemem do natychmiastowego naprawienia.

To początek procesu lepszego poznawania własnego dziecka.

Procesu, który pozwala dostrzec nie tylko trudności, ale również ogromne zasoby i mocne strony.

Bo za diagnozą nadal stoi ten sam młody człowiek.

Ciekawy świata.

Pełen energii.

Kreatywny.

Pomysłowy.

Wrażliwy.

A odpowiednio dobrane wsparcie może pomóc mu nauczyć się wykorzystywać swoje możliwości w sposób, który będzie dla niego korzystny i satysfakcjonujący.

Dlaczego zwykłe rady często nie działają?

Jednym z najbardziej frustrujących doświadczeń rodziców dzieci z ADHD jest moment, w którym zaczynają zauważać, że metody wychowawcze skuteczne u innych dzieci nie przynoszą oczekiwanych rezultatów w ich własnym domu.

Słyszą od otoczenia dobrze znane rady.

„Trzeba być bardziej konsekwentnym.”

„Wystarczy ustalić jasne zasady.”

„Musi ponosić konsekwencje swoich zachowań.”

„Za dużo mu odpuszczacie.”

Początkowo wielu rodziców próbuje właśnie takich rozwiązań. Wprowadzają nowe systemy motywacyjne, tablice obowiązków, harmonogramy i zasady. Przez kilka dni lub tygodni wydaje się nawet, że sytuacja się poprawia.

Potem jednak wszystko wraca do punktu wyjścia.

Dziecko znowu zapomina.

Znowu odkłada obowiązki.

Znowu gubi potrzebne rzeczy.

Znowu nie kończy zadania, które rozpoczęło z ogromnym entuzjazmem.

To właśnie wtedy rodzice zaczynają rozumieć, że problem nie leży w braku wiedzy o tym, co należy zrobić.

Bardzo często dziecko doskonale wie, co powinno zrobić.

Problem pojawia się pomiędzy wiedzą a wykonaniem.

To jedna z najważniejszych rzeczy, które warto zrozumieć po diagnozie ADHD.

„Przecież mówiłam mu to już sto razy”

To zdanie pojawia się w niemal każdej rodzinie wychowującej dziecko z ADHD.

Rodzice mają poczucie, że codziennie przypominają o tych samych rzeczach.

Spakowaniu plecaka.

Odrabianiu lekcji.

Przygotowaniu stroju na WF.

Posprzątaniu pokoju.

Oddaniu zgody do szkoły.

I rzeczywiście – bardzo często dziecko słyszało te komunikaty wielokrotnie.

Nie oznacza to jednak, że jego mózg przetwarza je w taki sam sposób, jak u rówieśników.

Dzieci z ADHD często mają trudności z organizacją działania, planowaniem oraz utrzymywaniem uwagi na zadaniach, które nie są dla nich szczególnie interesujące.

Dla rodzica wygląda to czasami jak brak odpowiedzialności.

Dla dziecka jest to często codzienna walka z własnym funkcjonowaniem.

To właśnie dlatego tak wielu młodych ludzi z ADHD zaczyna żyć w przekonaniu, że ciągle zawodzą innych.

Szkoła – miejsce, w którym trudności stają się najbardziej widoczne

Choć ADHD wpływa na wiele obszarów życia, to właśnie szkoła najczęściej staje się miejscem, w którym problemy zaczynają być wyraźnie zauważalne.

Przez kilka pierwszych lat życia wiele zachowań może być tłumaczonych temperamentem dziecka.

Mówi się, że jest energiczne.

Że ma dużo pomysłów.

Że jest żywe i ciekawe świata.

Kiedy jednak pojawiają się szkolne obowiązki, sytuacja zaczyna wyglądać inaczej.

Nagle od dziecka oczekuje się siedzenia w jednym miejscu przez dłuższy czas.

Koncentrowania uwagi na zadaniach, które nie zawsze są interesujące.

Pamiętania o terminach.

Planowania pracy.

Kontrolowania emocji.

Dostosowywania się do zasad obowiązujących w dużej grupie.

To właśnie wtedy wielu rodziców po raz pierwszy zaczyna dostrzegać skalę trudności.

Nie dlatego, że dziecko nagle się zmieniło.

Dlatego, że środowisko zaczęło stawiać przed nim zupełnie nowe wymagania.

Kiedy problemem nie są oceny

Rodzice często skupiają się na wynikach w nauce.

Martwią się ocenami, sprawdzianami i zaległościami szkolnymi.

Tymczasem dzieci z ADHD nierzadko osiągają całkiem dobre wyniki edukacyjne.

Mimo to codziennie wracają ze szkoły wyczerpane.

Dzieje się tak dlatego, że ogromna ilość energii jest zużywana nie na samą naukę, ale na próbę dostosowania się do wymagań otoczenia.

Wyobraźmy sobie dziecko, które przez cały dzień stara się pamiętać, aby nie wiercić się na krześle.

Próbuje nie przerywać nauczycielowi.

Kontroluje impulsywne reakcje.

Usiłuje nadążyć za organizacją lekcji.

Dla wielu dzieci z ADHD taki dzień przypomina nieustanny wysiłek.

Nic dziwnego, że po powrocie do domu pojawia się rozdrażnienie, zmęczenie lub wybuchy emocji.

Rodzice często są zaskoczeni.

W szkole słyszą, że dziecko funkcjonowało poprawnie.

W domu obserwują zupełnie inną rzeczywistość.

Warto pamiętać, że bardzo często jest to efekt ogromnego napięcia gromadzonego przez cały dzień.

Relacje z rodzeństwem – temat, o którym mówi się zbyt rzadko

Diagnoza ADHD wpływa nie tylko na dziecko, ale również na całą rodzinę.

Jednym z obszarów, który często pozostaje w cieniu, są relacje z rodzeństwem.

Brat lub siostra mogą mieć poczucie, że większość uwagi rodziców skupia się na dziecku z ADHD.

Widzą częstsze rozmowy z nauczycielami.

Dodatkowe zajęcia.

Konsultacje specjalistyczne.

Codzienne przypominanie o obowiązkach.

Niektóre dzieci zaczynają odbierać to jako niesprawiedliwość.

Z kolei dziecko z ADHD często ma poczucie, że jest ciągle porównywane do rodzeństwa.

Słyszy, że brat pamięta o swoich rzeczach.

Że siostra szybciej odrabia lekcje.

Że inni potrafią zachowywać się spokojniej.

Takie porównania, nawet jeśli wynikają z dobrych intencji, mogą pogłębiać frustrację i obniżać poczucie własnej wartości.

ADHD i emocje – temat ważniejszy, niż wielu rodziców przypuszcza

Przez lata ADHD było kojarzone głównie z nadruchliwością i problemami z koncentracją.

Dzisiaj coraz więcej specjalistów zwraca uwagę na ogromną rolę emocji.

Dzieci z ADHD często przeżywają emocje bardzo intensywnie.

Szybciej pojawia się frustracja.

Mocniej odczuwają odrzucenie.

Bardziej przejmują się niepowodzeniami.

Trudniej jest im zatrzymać emocjonalną reakcję w momencie silnego napięcia.

To właśnie dlatego niektóre dzieci wybuchają złością z powodu, który dorosłym wydaje się błahy.

Nie wynika to z braku wychowania.

Nie jest próbą manipulacji.

Najczęściej jest skutkiem trudności z regulowaniem emocji.

Im szybciej rodzice zrozumieją ten mechanizm, tym łatwiej będzie im spojrzeć na zachowanie dziecka z większą empatią.

ADHD to nie problem do naprawienia

Jednym z najważniejszych momentów po diagnozie jest zmiana sposobu myślenia.

Wielu rodziców rozpoczyna swoją drogę od pytania:

„Jak naprawić ADHD?”

Z czasem coraz częściej pojawia się inne pytanie:

„Jak pomóc mojemu dziecku funkcjonować jak najlepiej z ADHD?”

To ogromna różnica.

ADHD nie jest cechą, którą można po prostu usunąć.

Można natomiast nauczyć dziecko rozumienia własnych trudności.

Można pomóc mu rozwijać mocne strony.

Można wyposażyć je w strategie, które ułatwią codzienne życie.

Można zadbać o jego poczucie własnej wartości.

I właśnie od tego warto zacząć.

Bo dziecko z ADHD nie potrzebuje ciągłego słyszenia, co robi źle.

Potrzebuje dorosłych, którzy pomogą mu zrozumieć, jak działa jego mózg i pokażą, że mimo trudności może skutecznie rozwijać swój potencjał.

Dlaczego zwykłe rady często nie działają?

Jednym z najbardziej frustrujących doświadczeń rodziców dzieci z ADHD jest moment, w którym zaczynają zauważać, że metody wychowawcze skuteczne u innych dzieci nie przynoszą oczekiwanych rezultatów w ich własnym domu.

Słyszą od otoczenia dobrze znane rady.

„Trzeba być bardziej konsekwentnym.”

„Wystarczy ustalić jasne zasady.”

„Musi ponosić konsekwencje swoich zachowań.”

„Za dużo mu odpuszczacie.”

Początkowo wielu rodziców próbuje właśnie takich rozwiązań. Wprowadzają nowe systemy motywacyjne, tablice obowiązków, harmonogramy i zasady. Przez kilka dni lub tygodni wydaje się nawet, że sytuacja się poprawia.

Potem jednak wszystko wraca do punktu wyjścia.

Dziecko znowu zapomina.

Znowu odkłada obowiązki.

Znowu gubi potrzebne rzeczy.

Znowu nie kończy zadania, które rozpoczęło z ogromnym entuzjazmem.

To właśnie wtedy rodzice zaczynają rozumieć, że problem nie leży w braku wiedzy o tym, co należy zrobić.

Bardzo często dziecko doskonale wie, co powinno zrobić.

Problem pojawia się pomiędzy wiedzą a wykonaniem.

To jedna z najważniejszych rzeczy, które warto zrozumieć po diagnozie ADHD.

„Przecież mówiłam mu to już sto razy”

To zdanie pojawia się w niemal każdej rodzinie wychowującej dziecko z ADHD.

Rodzice mają poczucie, że codziennie przypominają o tych samych rzeczach.

Spakowaniu plecaka.

Odrabianiu lekcji.

Przygotowaniu stroju na WF.

Posprzątaniu pokoju.

Oddaniu zgody do szkoły.

I rzeczywiście – bardzo często dziecko słyszało te komunikaty wielokrotnie.

Nie oznacza to jednak, że jego mózg przetwarza je w taki sam sposób, jak u rówieśników.

Dzieci z ADHD często mają trudności z organizacją działania, planowaniem oraz utrzymywaniem uwagi na zadaniach, które nie są dla nich szczególnie interesujące.

Dla rodzica wygląda to czasami jak brak odpowiedzialności.

Dla dziecka jest to często codzienna walka z własnym funkcjonowaniem.

To właśnie dlatego tak wielu młodych ludzi z ADHD zaczyna żyć w przekonaniu, że ciągle zawodzą innych.

Szkoła – miejsce, w którym trudności stają się najbardziej widoczne

Choć ADHD wpływa na wiele obszarów życia, to właśnie szkoła najczęściej staje się miejscem, w którym problemy zaczynają być wyraźnie zauważalne.

Przez kilka pierwszych lat życia wiele zachowań może być tłumaczonych temperamentem dziecka.

Mówi się, że jest energiczne.

Że ma dużo pomysłów.

Że jest żywe i ciekawe świata.

Kiedy jednak pojawiają się szkolne obowiązki, sytuacja zaczyna wyglądać inaczej.

Nagle od dziecka oczekuje się siedzenia w jednym miejscu przez dłuższy czas.

Koncentrowania uwagi na zadaniach, które nie zawsze są interesujące.

Pamiętania o terminach.

Planowania pracy.

Kontrolowania emocji.

Dostosowywania się do zasad obowiązujących w dużej grupie.

To właśnie wtedy wielu rodziców po raz pierwszy zaczyna dostrzegać skalę trudności.

Nie dlatego, że dziecko nagle się zmieniło.

Dlatego, że środowisko zaczęło stawiać przed nim zupełnie nowe wymagania.

Kiedy problemem nie są oceny

Rodzice często skupiają się na wynikach w nauce.

Martwią się ocenami, sprawdzianami i zaległościami szkolnymi.

Tymczasem dzieci z ADHD nierzadko osiągają całkiem dobre wyniki edukacyjne.

Mimo to codziennie wracają ze szkoły wyczerpane.

Dzieje się tak dlatego, że ogromna ilość energii jest zużywana nie na samą naukę, ale na próbę dostosowania się do wymagań otoczenia.

Wyobraźmy sobie dziecko, które przez cały dzień stara się pamiętać, aby nie wiercić się na krześle.

Próbuje nie przerywać nauczycielowi.

Kontroluje impulsywne reakcje.

Usiłuje nadążyć za organizacją lekcji.

Dla wielu dzieci z ADHD taki dzień przypomina nieustanny wysiłek.

Nic dziwnego, że po powrocie do domu pojawia się rozdrażnienie, zmęczenie lub wybuchy emocji.

Rodzice często są zaskoczeni.

W szkole słyszą, że dziecko funkcjonowało poprawnie.

W domu obserwują zupełnie inną rzeczywistość.

Warto pamiętać, że bardzo często jest to efekt ogromnego napięcia gromadzonego przez cały dzień.

Relacje z rodzeństwem – temat, o którym mówi się zbyt rzadko

Diagnoza ADHD wpływa nie tylko na dziecko, ale również na całą rodzinę.

Jednym z obszarów, który często pozostaje w cieniu, są relacje z rodzeństwem.

Brat lub siostra mogą mieć poczucie, że większość uwagi rodziców skupia się na dziecku z ADHD.

Widzą częstsze rozmowy z nauczycielami.

Dodatkowe zajęcia.

Konsultacje specjalistyczne.

Codzienne przypominanie o obowiązkach.

Niektóre dzieci zaczynają odbierać to jako niesprawiedliwość.

Z kolei dziecko z ADHD często ma poczucie, że jest ciągle porównywane do rodzeństwa.

Słyszy, że brat pamięta o swoich rzeczach.

Że siostra szybciej odrabia lekcje.

Że inni potrafią zachowywać się spokojniej.

Takie porównania, nawet jeśli wynikają z dobrych intencji, mogą pogłębiać frustrację i obniżać poczucie własnej wartości.

ADHD i emocje – temat ważniejszy, niż wielu rodziców przypuszcza

Przez lata ADHD było kojarzone głównie z nadruchliwością i problemami z koncentracją.

Dzisiaj coraz więcej specjalistów zwraca uwagę na ogromną rolę emocji.

Dzieci z ADHD często przeżywają emocje bardzo intensywnie.

Szybciej pojawia się frustracja.

Mocniej odczuwają odrzucenie.

Bardziej przejmują się niepowodzeniami.

Trudniej jest im zatrzymać emocjonalną reakcję w momencie silnego napięcia.

To właśnie dlatego niektóre dzieci wybuchają złością z powodu, który dorosłym wydaje się błahy.

Nie wynika to z braku wychowania.

Nie jest próbą manipulacji.

Najczęściej jest skutkiem trudności z regulowaniem emocji.

Im szybciej rodzice zrozumieją ten mechanizm, tym łatwiej będzie im spojrzeć na zachowanie dziecka z większą empatią.

ADHD to nie problem do naprawienia

Jednym z najważniejszych momentów po diagnozie jest zmiana sposobu myślenia.

Wielu rodziców rozpoczyna swoją drogę od pytania:

„Jak naprawić ADHD?”

Z czasem coraz częściej pojawia się inne pytanie:

„Jak pomóc mojemu dziecku funkcjonować jak najlepiej z ADHD?”

To ogromna różnica.

ADHD nie jest cechą, którą można po prostu usunąć.

Można natomiast nauczyć dziecko rozumienia własnych trudności.

Można pomóc mu rozwijać mocne strony.

Można wyposażyć je w strategie, które ułatwią codzienne życie.

Można zadbać o jego poczucie własnej wartości.

I właśnie od tego warto zacząć.

Bo dziecko z ADHD nie potrzebuje ciągłego słyszenia, co robi źle.

Potrzebuje dorosłych, którzy pomogą mu zrozumieć, jak działa jego mózg i pokażą, że mimo trudności może skutecznie rozwijać swój potencjał.

Co naprawdę pomaga dziecku z ADHD?

Po pierwszych emocjach związanych z diagnozą przychodzi moment, w którym większość rodziców zaczyna szukać konkretnych rozwiązań.

To całkowicie naturalne.

Chcą wiedzieć, jakie zajęcia wybrać, jakie metody będą skuteczne i jak najlepiej wspierać swoje dziecko na co dzień.

W tym momencie bardzo łatwo trafić na dziesiątki sprzecznych porad.

Jedni przekonują, że wystarczy większa konsekwencja.

Inni obiecują szybkie efekty dzięki jednej metodzie pracy.

Jeszcze inni przedstawiają ADHD jako problem, który można całkowicie wyeliminować odpowiednim treningiem.

Rzeczywistość jest znacznie bardziej złożona.

Nie istnieje jedno rozwiązanie, które sprawdzi się u każdego dziecka.

Każdy młody człowiek funkcjonuje inaczej, ma inne mocne strony, inne trudności i inne potrzeby.

To właśnie dlatego współczesne podejście do ADHD opiera się przede wszystkim na indywidualnym dopasowaniu form wsparcia.

Nie chodzi o zmianę dziecka.

Chodzi o stworzenie warunków, które pozwolą mu lepiej wykorzystywać własny potencjał.

Pomoc psychologiczna – nie tylko wtedy, gdy pojawia się kryzys

Kiedy rodzice słyszą o wsparciu psychologicznym, często myślą o sytuacjach bardzo trudnych.

O silnych problemach emocjonalnych.

O kryzysach.

O obniżonym nastroju.

Tymczasem pomoc psychologiczna dla dzieci z ADHD bardzo często pełni zupełnie inną rolę.

Jej celem nie jest wyłącznie rozwiązywanie problemów.

Równie ważne jest wspieranie rozwoju dziecka i budowanie zasobów, które będą potrzebne mu przez kolejne lata.

Wiele dzieci z ADHD przez długi czas funkcjonuje w przekonaniu, że jest gorsze od innych.

Codziennie słyszy informacje o tym, czego nie zrobiło, o czym zapomniało albo co powinno poprawić.

Z czasem może to wpływać na poczucie własnej wartości.

Psycholog pomaga dziecku spojrzeć na siebie w bardziej realistyczny sposób.

Pomaga dostrzegać nie tylko trudności, ale również mocne strony.

Uczy rozumienia własnych emocji.

Pomaga radzić sobie z frustracją, stresem oraz poczuciem odrzucenia.

To szczególnie ważne w okresie szkolnym, kiedy porównywanie się do rówieśników staje się codziennością.

Kiedy dziecko wie, co ma zrobić, ale nie potrafi tego wykonać

Jednym z najbardziej charakterystycznych aspektów ADHD są trudności związane z tak zwanymi funkcjami wykonawczymi.

Brzmi to bardzo specjalistycznie, ale w praktyce chodzi o rzeczy, które rodzice obserwują każdego dnia.

Dziecko chce odrobić lekcje.

Naprawdę ma taki zamiar.

Wie, że powinno usiąść do pracy.

Wie, jakie zadania ma wykonać.

Mimo to mija godzina, a ono nadal nie rozpoczęło działania.

Nie dlatego, że nie chce.

Nie dlatego, że jest leniwe.

Po prostu ma trudność z przejściem od zamiaru do wykonania.

To właśnie w takich sytuacjach wielu rodziców po raz pierwszy zaczyna rozumieć, że ADHD nie dotyczy wyłącznie uwagi.

Wpływa również na organizację, planowanie, zarządzanie czasem oraz realizowanie codziennych obowiązków.

Dlaczego coraz więcej rodzin korzysta z coachingu ADHD?

Jeszcze kilka lat temu niewiele osób słyszało o coachingu ADHD dla dzieci i nastolatków.

Dzisiaj jest to coraz częściej wybierana forma wsparcia, szczególnie w przypadku starszych dzieci oraz młodzieży.

Wynika to z prostego powodu.

W pewnym momencie sama wiedza o ADHD przestaje wystarczać.

Dziecko wie już, że jego mózg działa nieco inaczej.

Rodzice rozumieją mechanizmy stojące za trudnościami.

Pojawia się jednak kolejne pytanie.

Jak funkcjonować skuteczniej na co dzień?

Właśnie tutaj ogromną rolę może odegrać indywidualna współpraca z coachem pracującym z dziećmi i nastolatkami.

Nie jest to terapia.

Nie polega na analizowaniu przeszłości.

Jej celem jest rozwijanie praktycznych umiejętności potrzebnych w codziennym życiu.

Podczas spotkań młody człowiek uczy się planowania działań, organizowania obowiązków, zarządzania czasem i wyznaczania celów.

Pracuje nad samodzielnością oraz strategiami, które pomagają radzić sobie z codziennymi wyzwaniami związanymi z ADHD.

Dla wielu nastolatków jest to pierwszy moment, w którym ktoś pokazuje im nie tylko, dlaczego mają trudności, ale również jak mogą sobie z nimi skutecznie radzić.

ADHD a relacje z rówieśnikami

Kiedy rodzice otrzymują diagnozę ADHD, najczęściej skupiają się na szkole.

Tymczasem bardzo duża część codziennych trudności dotyczy relacji społecznych.

Dzieci z ADHD często są otwarte, energiczne i chętne do kontaktów.

Problem nie leży w braku potrzeby budowania relacji.

Trudności pojawiają się na poziomie zachowań.

Impulsywne reakcje.

Przerywanie rozmów.

Problemy z czekaniem na swoją kolej.

Trudność z kontrolowaniem emocji podczas konfliktów.

Wszystko to może wpływać na relacje z rówieśnikami.

Niektóre dzieci zaczynają doświadczać odrzucenia.

Inne regularnie popadają w konflikty.

Jeszcze inne mają poczucie, że nie są rozumiane przez grupę.

Takie doświadczenia mogą odbijać się nie tylko na relacjach społecznych, ale również na samoocenie.

Trening Umiejętności Społecznych a ADHD

To właśnie dlatego coraz częściej rekomendowanym elementem wsparcia jest Trening Umiejętności Społecznych.

Wbrew obiegowym opiniom TUS nie polega na uczeniu dzieci „grzecznego zachowania”.

Jego celem jest rozwijanie konkretnych kompetencji potrzebnych do funkcjonowania wśród innych ludzi.

Dzieci uczą się rozpoznawania emocji.

Ćwiczą komunikację.

Doświadczają sytuacji wymagających współpracy.

Uczą się radzenia sobie z konfliktami oraz frustracją.

Najważniejsze jest jednak to, że zdobywana wiedza nie pozostaje teorią.

Może być od razu wykorzystywana w praktyce.

Dla wielu dzieci z ADHD właśnie możliwość ćwiczenia nowych umiejętności w bezpiecznym środowisku okazuje się szczególnie wartościowa.

W HugCare prowadzony jest Trening Umiejętności Społecznych w Tarnowskich Górach, z którego korzystają również dzieci z Radzionkowa, Bytomia, Piekar Śląskich, Rudy Śląskiej i okolicznych miejscowości.

Najważniejsze wsparcie dziecko otrzymuje jednak w domu

Choć psycholog, coach czy zajęcia grupowe mogą odegrać ogromną rolę, żaden specjalista nie spędza z dzieckiem tyle czasu, co rodzice.

To właśnie codzienne doświadczenia mają największy wpływ na rozwój młodego człowieka.

Dziecko z ADHD potrzebuje przede wszystkim dorosłych, którzy rozumieją jego trudności.

Nie oznacza to braku granic.

Nie oznacza rezygnowania z wymagań.

Oznacza natomiast spojrzenie na zachowanie dziecka przez pryzmat jego możliwości i ograniczeń.

Im lepiej rodzice rozumieją mechanizmy związane z ADHD, tym łatwiej mogą wspierać dziecko w budowaniu samodzielności, poczucia sprawczości oraz wiary we własne możliwości.

ADHD nie odbiera dziecku przyszłości

Po diagnozie wielu rodziców patrzy daleko w przyszłość.

Martwią się szkołą średnią.

Studiami.

Pracą.

Samodzielnym życiem.

To naturalne.

Warto jednak pamiętać, że ADHD nie przekreśla żadnego z tych obszarów.

Wśród osób z ADHD znajdują się lekarze, przedsiębiorcy, artyści, naukowcy, sportowcy i specjaliści wielu różnych dziedzin.

Kluczowe znaczenie ma nie sama diagnoza, ale to, czy dziecko otrzyma odpowiednie wsparcie oraz możliwość rozwijania swoich mocnych stron.

Bo celem nie jest stworzenie dziecka idealnego.

Celem jest wychowanie młodego człowieka, który rozumie siebie, zna swoje potrzeby i potrafi korzystać z własnego potencjału.

A właśnie od tego zaczyna się droga do satysfakcjonującego i szczęśliwego życia z ADHD.

Kontakt:

Telefon: +48 666 950 382

Email: kontakt@hugcare.pl

Rejestracja telefoniczna czynna:

PN, CZW: 9:00 - 19:00

WT, ŚR, PT: 12:00 - 19:00

Specjaliści przyjmują:
PN-PT: 08:00 – 20:00

Oddziały HugCare:

CENTRUM MEDYCZNE HUGCARE SP. Z O.O.

UL. PIASTOWSKA 11, 42- 600 TARNOWSKIE GÓRY

NIP 6452581406, REGON 525686040, KRS 0001044220 

NUMER KSIĘGI REJESTROWEJ: 000000269176