Oddziały blisko Ciebie:  Tarnowskie Góry  |  Piekary Śląskie  |  Radzionków  I  Ruda Śląska

Infolinia: +48 666 950 382 

Przewodnik dla rodziców z Tarnowskich Gór i okolic

Nie każde trudne zachowanie oznacza problem. Nie każda trudność wymaga terapii. Ale każde dziecko zasługuje na to, by ktoś spróbował zrozumieć, co chce nam powiedzieć.

Wieczór wygląda dokładnie tak jak wiele wcześniejszych.

Na kuchennym blacie stoi kubek z niedopitą herbatą. W zlewie czeka kilka naczyń po kolacji. W salonie gra telewizor, choć nikt go już właściwie nie ogląda. Za drzwiami dziecięcego pokoju słychać muzykę albo ciszę. Czasem śmiech. Czasem trzask zamykanych drzwi.

Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się zwyczajne.

A jednak od kilku tygodni coś nie daje Ci spokoju.

Może Twoje dziecko coraz częściej odpowiada półsłówkami. Może przestało opowiadać o szkole. Może zrezygnowało z zajęć, które jeszcze niedawno sprawiały mu radość. Być może łatwiej wpada w złość. Zamyka się w swoim pokoju. Płacze z powodów, które wydają się błahe. Albo przeciwnie – przestało okazywać jakiekolwiek emocje.

Próbujesz znaleźć wytłumaczenie.

"To pewnie dojrzewanie."

"Może jest zmęczone."

"Każde dziecko ma gorszy okres."

I często rzeczywiście tak właśnie jest.

Dzieci, podobnie jak dorośli, przeżywają lepsze i trudniejsze momenty. Rozwijają się, dojrzewają, uczą się radzić sobie z emocjami. Nie każdy smutek oznacza depresję. Nie każda złość świadczy o zaburzeniach. Nie każda wycofana postawa jest sygnałem, że dzieje się coś poważnego.

Jednocześnie istnieje jeszcze jedna prawda.

Ta, o której rzadziej się mówi.

Niektóre dzieci przez bardzo długi czas próbują poradzić sobie same.

Nie dlatego, że nie ufają rodzicom.

Nie dlatego, że nie chcą pomocy.

Po prostu nie potrafią jeszcze nazwać tego, co dzieje się w ich wnętrzu.

Nie wiedzą, dlaczego coraz trudniej wstać rano do szkoły.

Dlaczego boli brzuch przed klasówką.

Dlaczego serce zaczyna bić szybciej, gdy mają wejść do klasy.

Dlaczego wybuchają złością, choć chwilę później same nie rozumieją swojej reakcji.

Dlaczego nagle wszystko staje się zbyt trudne.

Dzieci bardzo rzadko mówią:

"Potrzebuję psychologa."

Znacznie częściej próbują powiedzieć to swoim zachowaniem.

I właśnie dlatego rodzice często znajdują się w bardzo trudnym miejscu.

Z jednej strony nie chcą bagatelizować sygnałów.

Z drugiej – obawiają się, że przesadzą.

Pojawiają się pytania.

Czy to już moment, żeby szukać pomocy?

Czy nie zaszkodzę dziecku, zabierając je do psychologa?

Czy pierwsza konsultacja oznacza od razu terapię?

A może jeszcze poczekać?

To jedne z najczęściej zadawanych pytań przez rodziców, którzy wpisują w wyszukiwarkę hasło „psycholog dziecięcy Tarnowskie Góry” lub szukają informacji o tym, kiedy warto skonsultować zachowanie swojego dziecka.

Nie szukają diagnozy.

Nie oczekują gotowych odpowiedzi.

Najczęściej chcą usłyszeć jedno:

"Czy mój niepokój jest uzasadniony?"

Jeżeli czytasz ten artykuł, istnieje duża szansa, że właśnie z takim pytaniem tu trafiłeś.

Być może martwisz się zachowaniem kilkuletniego dziecka.

Być może próbujesz zrozumieć nastolatka, który coraz bardziej oddala się od rodziny.

A może po prostu chcesz upewnić się, że robisz wszystko, co możesz jako rodzic.

To dobry moment, żeby powiedzieć coś bardzo ważnego.

Sam fakt, że szukasz informacji, świadczy o trosce.

Rodzice, którzy naprawdę chcą zrozumieć swoje dziecko, rzadko szukają prostych recept.

Szukają zrozumienia.

Ten artykuł właśnie temu ma służyć.

Nie znajdziesz tutaj listy szybkich diagnoz ani prostych odpowiedzi na skomplikowane pytania.

Znajdziesz natomiast wiedzę opartą na doświadczeniu pracy z dziećmi i ich rodzinami.

Porozmawiamy o tym, jakie sygnały rzeczywiście powinny zwrócić uwagę rodzica.

Wyjaśnimy, czym różni się naturalny etap rozwoju od sytuacji wymagającej konsultacji.

Pokażemy, jak wygląda pierwsza wizyta u psychologa dziecięcego i dlaczego często przynosi ulgę nie tylko dziecku, ale również jego rodzicom.

Przede wszystkim jednak spróbujemy spojrzeć na świat oczami dziecka.

Bo kiedy lepiej rozumiemy dziecko, łatwiej zauważyć, czego naprawdę potrzebuje.

I właśnie od tego warto zacząć.

Dlaczego rodzicom tak trudno zauważyć, że dziecko potrzebuje pomocy?

Jest taki moment, który powtarza się w gabinetach psychologów dziecięcych niemal każdego tygodnia.

Rodzice siadają naprzeciw specjalisty i po kilku minutach rozmowy mówią:

"Patrząc z perspektywy czasu, pierwsze sygnały pojawiły się dużo wcześniej."

To zdanie nie wynika z braku troski.

Nie jest dowodem zaniedbania.

Jest konsekwencją tego, jak wygląda codzienne życie większości rodzin.

Rodzice obserwują swoje dzieci każdego dnia. Widzą je rano przed szkołą, po południu przy odrabianiu lekcji, wieczorem podczas kolacji. Są świadkami setek drobnych zachowań, emocji i reakcji.

Paradoksalnie właśnie ta bliskość sprawia, że zmiany bywają bardzo trudne do zauważenia.

Nie dzieją się z dnia na dzień.

Najczęściej są powolne.

Prawie niezauważalne.

Dziecko jednego dnia trochę mniej opowiada o szkole.

Kilka dni później częściej zostaje w swoim pokoju.

Po tygodniu przestaje spotykać się z kolegami.

Po miesiącu coraz trudniej namówić je na wspólny obiad.

Każda z tych zmian z osobna wydaje się niewielka.

Dopiero po kilku miesiącach rodzice orientują się, że ich dziecko nie jest już takie samo jak kiedyś.

I właśnie dlatego tak często słyszymy zdanie:

"Nie zauważyliśmy, kiedy to się zaczęło..."

Kiedy warto umówić dziecko na konsultację z psychologiem?

Nie istnieje jedna lista objawów, po której można z całkowitą pewnością powiedzieć:

"To już czas na psychologa."

Gdyby było to tak proste, rodzice nie wpisywaliby wieczorami w wyszukiwarkę pytań, na które próbują znaleźć odpowiedź.

Rzeczywistość jest znacznie bardziej złożona.

To, co u jednego dziecka jest naturalnym etapem rozwoju, u innego może być pierwszym sygnałem poważniejszego kryzysu.

Dlatego psycholog dziecięcy nigdy nie ocenia pojedynczego zachowania w oderwaniu od całego życia dziecka.

Patrzy na historię.

Na zmiany.

Na ich nasilenie.

Na czas trwania.

Na to, jak wpływają na codzienne funkcjonowanie.

Najważniejsze pytanie brzmi nie:

„Czy moje dziecko czasem się złości?”

Ale:

„Czy moje dziecko przestało być sobą?”

To właśnie zmiana jest sygnałem, którego nie warto ignorować.

Psycholog dla dziecka w wieku przedszkolnym w Tarnowskich Górach

Pierwsze lata życia są czasem bardzo intensywnego rozwoju.

Przedszkolak uczy się rozpoznawać emocje, nawiązywać relacje, radzić sobie z porażką i stopniowo budować poczucie bezpieczeństwa poza domem.

To również okres, w którym wiele zachowań może wydawać się rodzicom niepokojących, choć w rzeczywistości mieszczą się w normie rozwojowej.

Napady złości.

Silne emocje.

Trudności z rozstawaniem.

Niechęć do nowych sytuacji.

To wszystko może pojawiać się u zdrowo rozwijającego się dziecka.

Są jednak sytuacje, które warto potraktować jako sygnał do spokojnej konsultacji.

Na przykład wtedy, gdy dziecko przez wiele tygodni odmawia pójścia do przedszkola i każdego ranka reaguje ogromnym lękiem.

Gdy przestaje bawić się tak jak wcześniej.

Gdy wycofuje się z kontaktów z innymi dziećmi.

Gdy nagle traci umiejętności, które wcześniej opanowało.

Albo kiedy bardzo długo utrzymują się trudności z regulacją emocji, a każda, nawet drobna zmiana kończy się silnym kryzysem.

Nie oznacza to od razu zaburzeń psychicznych.

Oznacza jedynie, że warto przyjrzeć się temu bliżej.

Psycholog dla dziecka w wieku szkolnym w Tarnowskich Górach

Rozpoczęcie szkoły zmienia niemal wszystko.

Pojawiają się nowe obowiązki.

Oceny.

Porównywanie się z innymi.

Relacje z rówieśnikami.

Oczekiwania dorosłych.

Większość dzieci potrzebuje czasu, aby odnaleźć się w tej rzeczywistości.

To naturalne.

Jednak są sytuacje, które powinny zwrócić uwagę rodziców.

Jeżeli dziecko, które dotychczas chętnie chodziło do szkoły, nagle codziennie rano skarży się na ból brzucha, ból głowy lub nudności, warto zastanowić się, czy za tymi objawami nie stoją emocje.

Jeżeli coraz częściej mówi, że jest „głupie”, „najgorsze”, „nic nie potrafi”, nie należy tego bagatelizować jako chwilowego gorszego humoru.

Szczególnej uwagi wymagają również nagłe trudności z koncentracją, wyraźny spadek wyników w nauce, wycofanie z kontaktów z rówieśnikami czy utrata zainteresowania aktywnościami, które wcześniej sprawiały dziecku radość.

Nie dlatego, że każda z tych zmian oznacza problem psychologiczny.

Dlatego, że każda z nich jest informacją.

A zadaniem dorosłych jest tę informację zauważyć.

Psycholog dla nastolatka Tarnowskie Góry

Okres dorastania jest chyba najtrudniejszy dla wszystkich.

Dla nastolatków.

Dla rodziców.

I często również dla samych specjalistów.

Nastolatek naturalnie potrzebuje większej niezależności.

Częściej zamyka drzwi swojego pokoju.

Mniej opowiada o tym, co wydarzyło się w szkole.

Więcej czasu spędza z rówieśnikami niż z rodziną.

To część procesu dorastania.

Nie oznacza automatycznie kryzysu.

Jednak są sytuacje, które powinny skłonić do szybkiej konsultacji.

Wyraźne wycofanie z życia.

Przewlekły smutek.

Utrata zainteresowań.

Znaczne pogorszenie wyników w nauce.

Unikanie kontaktów z przyjaciółmi.

Nagłe zmiany snu lub apetytu.

Samookaleczenia.

Wypowiedzi świadczące o braku sensu życia.

Każdy z tych sygnałów wymaga potraktowania z ogromną powagą.

Nie dlatego, że zawsze oznacza depresję.

Dlatego, że nigdy nie powinien pozostać bez odpowiedzi.

Intuicja rodzica ma znaczenie

W gabinecie bardzo często słyszymy zdanie:

"Nie umiem tego wytłumaczyć, ale czuję, że coś się zmieniło."

To jedno z najważniejszych zdań podczas całej konsultacji.

Rodzice znają swoje dziecko lepiej niż ktokolwiek inny.

Widzą drobne gesty.

Słyszą zmianę tonu głosu.

Dostrzegają spojrzenie, którego nikt z zewnątrz nie zauważy.

Oczywiście intuicja nie zastępuje diagnozy.

Ale bardzo często jest pierwszym sygnałem, że warto zatrzymać się na chwilę i przyjrzeć sytuacji bliżej.

Nie trzeba czekać, aż problem stanie się bardzo poważny.

Nie trzeba czekać na moment, w którym dziecko całkowicie przestanie sobie radzić.

Czasem wystarczy jedna rozmowa z psychologiem, aby rozwiać wątpliwości.

Czasem okaże się, że wszystko mieści się w granicach prawidłowego rozwoju.

A czasem właśnie dzięki tej jednej konsultacji uda się zauważyć trudności na tyle wcześnie, że dziecko otrzyma pomoc, zanim kryzys zdąży się pogłębić.

I właśnie dlatego pierwsza konsultacja nie jest oznaką porażki rodzica.

Jest wyrazem uważności.

Bo odpowiedzialne rodzicielstwo nie polega na tym, żeby znać odpowiedź na każde pytanie.

Polega na tym, żeby wiedzieć, kiedy warto poprosić o pomoc.

Dlaczego rodzice tak długo czekają z wizytą u psychologa?

Jest takie zdanie, które w gabinecie psychologa dziecięcego powraca niezwykle często.

Nie pada podczas pierwszych minut rozmowy.

Najczęściej pojawia się dopiero wtedy, gdy rodzice zaczynają opowiadać historię ostatnich miesięcy.

Mówią wtedy cicho:

– Chyba powinniśmy byli przyjść wcześniej.

Nie ma w tych słowach obojętności.

Nie ma braku miłości.

Nie ma zaniedbania.

Jest coś zupełnie innego.

Nadzieja.

Nadzieja, że to tylko chwilowy etap.

Że wystarczy trochę czasu.

Że po wakacjach wszystko wróci do normy.

Że nowa klasa okaże się lepsza.

Że konflikt z kolegami sam się zakończy.

Że dojrzewanie po prostu takie jest.

Ta nadzieja jest czymś bardzo ludzkim.

Każdy rodzic chce wierzyć, że jego dziecko poradzi sobie z trudnościami.

Chcemy dawać dzieciom przestrzeń do samodzielnego rozwoju.

Nie chcemy reagować zbyt szybko.

Nie chcemy zrobić z naturalnych emocji problemu wymagającego specjalistycznej pomocy.

I to jest dobre.

Bo dzieci naprawdę nie potrzebują, aby każda ich złość, każdy smutek czy każdy trudniejszy dzień kończył się wizytą u psychologa.

Rozwój nie przebiega po prostej linii.

Są okresy buntu.

Są momenty wycofania.

Są tygodnie pełne emocji.

To część dorastania.

Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy mija czas, a trudność nie mija razem z nim.

Między cierpliwością a odkładaniem decyzji

Rodzicielstwo wymaga ogromnej cierpliwości.

Każdego dnia podejmujemy dziesiątki decyzji.

Kiedy pozwolić dziecku spróbować samemu?

Kiedy zareagować?

Kiedy odpuścić?

A kiedy powiedzieć: „Widzę, że jest ci trudno. Poszukajmy razem pomocy.”

Nie istnieje podręcznik, który odpowie na te pytania za rodziców.

Dlatego tak łatwo pomylić cierpliwość z odkładaniem decyzji.

Czasami mówimy sobie:

"Jeszcze poczekajmy tydzień."

Potem:

"Zobaczymy po feriach."

Później:

"Może po zakończeniu roku szkolnego."

Aż w pewnym momencie orientujemy się, że minęło kilka miesięcy.

Nie dlatego, że zabrakło troski.

Dlatego, że każdego dnia liczyliśmy na poprawę.

Rodzice często boją się niewłaściwej decyzji

Wielu rodziców nie zwleka dlatego, że nie widzi problemu.

Zwleka dlatego, że boi się popełnić błąd.

Słyszymy pytania:

"A jeśli przesadzamy?"

"A jeśli psycholog powie, że niepotrzebnie przyszliśmy?"

"A jeśli nasze dziecko poczuje, że coś jest z nim nie tak?"

To zrozumiałe obawy.

Wokół pomocy psychologicznej przez wiele lat narosło wiele mitów.

Niektórzy nadal myślą, że do psychologa trafiają wyłącznie dzieci z bardzo poważnymi problemami.

Inni obawiają się, że pierwsza konsultacja automatycznie oznacza rozpoczęcie wielomiesięcznej terapii.

Rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej.

Pierwsza konsultacja nie jest wyrokiem.

Nie jest etykietą.

Nie jest diagnozą postawioną po kilkudziesięciu minutach.

Najczęściej jest po prostu rozmową.

Rozmową, która pomaga uporządkować to, co dziś wydaje się chaosem.

Nie czekaj, aż dziecko przestanie sobie radzić

Jednym z największych nieporozumień jest przekonanie, że po pomoc należy zgłosić się dopiero wtedy, gdy sytuacja stanie się naprawdę poważna.

Tymczasem psychologia dziecięca działa dokładnie odwrotnie.

Największą wartość ma wtedy, gdy pozwala zauważyć trudność na początku.

Nie wtedy, gdy dziecko od miesięcy żyje w kryzysie.

Nie wtedy, gdy codziennością stają się płacz, lęk czy wycofanie.

Nie wtedy, gdy cała rodzina czuje już bezradność.

Właśnie dlatego konsultacja psychologiczna nie jest oznaką porażki.

Jest formą profilaktyki.

Tak samo jak odwiedzamy pediatrę, gdy coś budzi nasz niepokój, tak samo możemy porozmawiać z psychologiem, gdy zaczynamy zastanawiać się nad zachowaniem dziecka.

Nie po to, żeby usłyszeć diagnozę.

Po to, żeby lepiej zrozumieć sytuację.

Najważniejszym sygnałem bywa intuicja

Są rodzice, którzy przychodzą do gabinetu i od razu mówią:

"Nie potrafię wskazać jednego konkretnego powodu. Po prostu czuję, że moje dziecko nie jest już sobą."

To zdanie ma ogromne znaczenie.

Rodzice obserwują swoje dzieci każdego dnia.

Widzą rzeczy, których nie zobaczy nauczyciel ani lekarz podczas kilkunastominutowej wizyty.

Czasami właśnie ta trudna do opisania intuicja jest pierwszym sygnałem, że warto zatrzymać się i przyjrzeć sytuacji bliżej.

Nie dlatego, że intuicja zawsze ma rację.

Dlatego, że zasługuje na spokojne sprawdzenie.

Na końcu pierwszej konsultacji rodzice bardzo często mówią jedno zdanie.

Nie brzmi ono:

"Szkoda, że przyszliśmy."

Znacznie częściej słyszymy:

"Szkoda, że tak długo zwlekaliśmy."

Nie dlatego, że ich dziecko od razu rozpoczęło terapię.

Nie dlatego, że otrzymali gotowe rozwiązania wszystkich problemów.

Dlatego, że wreszcie przestali być sami ze swoim niepokojem.

Bo czasami największą ulgę przynosi nie odpowiedź.

Największą ulgę przynosi możliwość zadania wszystkich pytań komuś, kto potrafi spokojnie wysłuchać i pomóc zrozumieć to, co do tej pory wydawało się niezrozumiałe.

Czy każda trudność oznacza, że dziecko potrzebuje terapii?

To jedno z pierwszych pytań, jakie słyszymy podczas konsultacji.

Rodzice często siadają w gabinecie z wyraźnym napięciem i mówią:

– Nie chcemy od razu rozpoczynać terapii. Chcemy tylko wiedzieć, czy to naprawdę jest potrzebne.

Za tym zdaniem kryje się wiele emocji.

Lęk przed usłyszeniem diagnozy.

Obawa, że dziecko zostanie ocenione.

Niepewność, czy nie zareagowali zbyt szybko.

To naturalne.

Przez wiele lat wokół pomocy psychologicznej narosło przekonanie, że kontakt z psychologiem jest ostatecznością. Że trafiają tam wyłącznie dzieci z poważnymi zaburzeniami, a przekroczenie progu gabinetu oznacza rozpoczęcie długiej terapii.

Tymczasem rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej.

Konsultacja i terapia to nie to samo

Warto zacząć od prostego rozróżnienia.

Konsultacja psychologiczna jest spotkaniem, którego celem jest zrozumienie sytuacji dziecka.

Nie zakłada z góry żadnego scenariusza.

Psycholog poznaje historię rozwoju, pyta o codzienne funkcjonowanie, szkołę, relacje z rówieśnikami, sytuację rodzinną i zmiany, które zaniepokoiły rodziców. W zależności od wieku rozmawia również z samym dzieckiem, obserwuje jego sposób komunikacji, zachowanie i emocje.

Czasami już po jednym lub dwóch spotkaniach okazuje się, że zachowania mieszczą się w normie rozwojowej.

Rodzice otrzymują wskazówki dotyczące wspierania dziecka w domu.

Nie ma potrzeby rozpoczynania terapii.

Bywa też, że trudność okazuje się związana z konkretną sytuacją życiową.

Zmianą szkoły.

Narodzinami rodzeństwa.

Rozstaniem rodziców.

Śmiercią bliskiej osoby.

Przeprowadzką.

W takich sytuacjach dziecko często potrzebuje przede wszystkim bezpiecznej przestrzeni do rozmowy i czasu, aby odnaleźć się w nowej rzeczywistości.

Dopiero gdy trudności utrzymują się dłużej, nasilają lub znacząco wpływają na codzienne funkcjonowanie, psycholog może zaproponować rozpoczęcie terapii.

To bardzo ważna różnica.

Konsultacja służy zrozumieniu problemu. Terapia jest jedną z możliwych form pomocy – ale nie jedyną.

Czasem największej pomocy potrzebują... rodzice

To może być zaskakujące, ale zdarza się, że po konsultacji psycholog proponuje spotkania przede wszystkim z rodzicami.

Nie dlatego, że dziecko nie jest ważne.

Wręcz przeciwnie.

To właśnie rodzice spędzają z nim najwięcej czasu i mają największy wpływ na codzienne funkcjonowanie całej rodziny.

Niekiedy niewielka zmiana sposobu komunikacji, stawiania granic czy reagowania na emocje dziecka przynosi większe efekty niż wielomiesięczna terapia.

Rodzice często odczuwają wtedy ulgę.

Nie dlatego, że problem zniknął.

Dlatego, że wreszcie rozumieją, dlaczego ich dotychczasowe sposoby nie działały i co mogą zrobić inaczej.

Psycholog nie przychodzi po to, by oceniać sposób wychowania.

Nie szuka winnych.

Jego rolą jest wspólne szukanie rozwiązań.

Terapia nie zmienia dziecka. Pomaga mu lepiej rozumieć siebie.

Słowo „terapia” budzi wiele skojarzeń.

Niektórzy wyobrażają sobie długie rozmowy o problemach.

Inni myślą o czymś bardzo poważnym.

W przypadku dzieci terapia wygląda zupełnie inaczej.

Jej forma zawsze jest dostosowana do wieku i możliwości rozwojowych.

Małe dzieci najczęściej komunikują się poprzez zabawę, rysunek, opowieść czy aktywność. To ich naturalny język.

Starsze dzieci i nastolatki stopniowo uczą się mówić o swoich emocjach, trudnościach i potrzebach.

Niezależnie od wieku cel pozostaje ten sam.

Nie chodzi o zmianę charakteru dziecka.

Nie chodzi o to, by było spokojniejsze, grzeczniejsze czy bardziej posłuszne.

Terapia ma pomóc dziecku lepiej rozumieć siebie, swoje emocje i znaleźć bezpieczne sposoby radzenia sobie z trudnościami.

To proces, który wzmacnia, a nie zmienia to, kim dziecko jest.

Czasem największą wartością jest spokój

Wyobraźmy sobie dwie sytuacje.

W pierwszej rodzice przez wiele miesięcy zastanawiają się, czy zachowanie dziecka jest normalne. Czytają artykuły w internecie. Szukają odpowiedzi na forach. Każdego dnia analizują kolejne zachowania, ale nadal nie wiedzą, czy powinni coś zrobić.

W drugiej umawiają jedną konsultację.

Po rozmowie okazuje się, że rozwój przebiega prawidłowo, a obserwowane trudności są związane z naturalnym etapem dojrzewania. Otrzymują konkretne wskazówki, wiedzą, na co zwracać uwagę i kiedy ewentualnie zgłosić się ponownie.

Problem nie zniknął jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

Zniknęła jednak niepewność.

A niepewność bywa dla rodziców jednym z największych źródeł stresu.

Dlatego konsultacja psychologiczna nie zawsze rozpoczyna terapię.

Bardzo często kończy miesiące niepotrzebnego zamartwiania się.

Prośba o pomoc nie jest oznaką słabości

W ostatnich latach coraz więcej mówi się o zdrowiu psychicznym dzieci i młodzieży.

To ważna zmiana.

Jednocześnie nadal wielu rodziców ma poczucie, że powinni poradzić sobie sami.

Jakby zwrócenie się o pomoc oznaczało, że zawiedli.

Tymczasem odpowiedzialne rodzicielstwo nie polega na tym, by znać odpowiedź na każde pytanie.

Polega na gotowości do szukania odpowiedzi wtedy, gdy pojawiają się wątpliwości.

Tak samo prosimy o konsultację okulistyczną, gdy dziecko gorzej widzi.

Tak samo odwiedzamy ortopedę, gdy boli kolano.

Pomoc psychologiczna jest kolejnym elementem troski o zdrowie dziecka.

Nie świadczy o porażce rodziców.

Świadczy o ich uważności.

Bo największym błędem nie jest umówienie konsultacji, która okaże się niepotrzebna.

Największym błędem byłoby pozostawienie dziecka samego z trudnościami tylko dlatego, że baliśmy się poprosić o wsparcie.

Jak wygląda pierwsza wizyta u psychologa dziecięcego?

Dla dziecka pierwsza wizyta jest czymś nowym.

Dla rodziców często również.

W gabinecie pojawiają się z pytaniami, ale także z dużym napięciem. Zastanawiają się, czy powiedzieli dziecku wystarczająco dużo. Czy powinno wiedzieć, po co przyszło. Czy psycholog będzie zadawał trudne pytania. Czy dziecko będzie chciało rozmawiać.

To naturalne.

Niepewność wynika najczęściej z tego, że większość z nas nigdy wcześniej nie uczestniczyła w konsultacji psychologicznej z dzieckiem.

A to, czego nie znamy, zwykle budzi obawy.

Tymczasem pierwsze spotkanie wygląda znacznie spokojniej, niż wyobraża sobie większość rodziców.

Nie chodzi o ocenę

Jednym z najczęstszych mitów jest przekonanie, że psycholog już podczas pierwszej wizyty będzie oceniał dziecko.

Czy jest niegrzeczne.

Czy ma zaburzenia.

Czy wymaga terapii.

Nic bardziej mylnego.

Pierwsza konsultacja służy przede wszystkim poznaniu dziecka i jego historii.

Psycholog chce zrozumieć nie tylko to, co dzieje się obecnie, ale również to, jak rozwijało się dziecko wcześniej.

Pyta o ciążę i poród, jeśli ma to znaczenie dla zgłaszanych trudności.

O rozwój mowy.

O funkcjonowanie w przedszkolu lub szkole.

O relacje z rodzeństwem.

O zainteresowania.

O to, co sprawia dziecku radość.

I dopiero na tym tle analizuje trudności, z którymi rodzina zgłasza się po pomoc.

Bo zachowania dziecka nie da się zrozumieć bez poznania jego codzienności.

Rozmowa z rodzicami jest równie ważna jak rozmowa z dzieckiem

Rodzice czasami obawiają się, że podczas konsultacji cała uwaga będzie skupiona wyłącznie na dziecku.

Tymczasem to oni są najważniejszym źródłem informacji.

To oni obserwują dziecko każdego dnia.

Widzą jego reakcje rano przed szkołą.

Wiedzą, jak zachowuje się po powrocie do domu.

Zauważają, kiedy zaczęły pojawiać się pierwsze zmiany.

Dlatego podczas pierwszego spotkania psycholog poświęca dużo czasu właśnie rodzicom.

Nie po to, aby oceniać ich sposób wychowania.

Po to, aby jak najlepiej zrozumieć sytuację.

Bardzo często już sama możliwość spokojnego opowiedzenia o swoich obawach przynosi rodzicom ulgę.

Po raz pierwszy od wielu tygodni ktoś słucha ich bez pośpiechu.

Nie przerywa.

Nie bagatelizuje.

Nie mówi: „Proszę się nie martwić, z tego wyrośnie.”

Najpierw stara się zrozumieć.

A jeśli dziecko nie będzie chciało rozmawiać?

To jedna z najczęstszych obaw.

Rodzice wyobrażają sobie, że dziecko usiądzie naprzeciw psychologa, spuści głowę i przez całą wizytę nie wypowie ani jednego słowa.

I zastanawiają się, czy wtedy konsultacja ma w ogóle sens.

Ma.

Doświadczony psycholog wie, że zaufania nie buduje się w ciągu kilku minut.

Zwłaszcza u dziecka, które znalazło się w nowym miejscu i spotyka nieznaną osobę.

Niektóre dzieci zaczynają opowiadać o sobie niemal od razu.

Inne potrzebują więcej czasu.

Są też takie, które podczas pierwszego spotkania przede wszystkim obserwują.

To również jest forma komunikacji.

Psycholog zwraca uwagę nie tylko na słowa.

Obserwuje sposób nawiązywania kontaktu, spontaniczność, mowę ciała, reakcje na nowe sytuacje, sposób zabawy czy rysowania.

Dziecko komunikuje się na wiele sposobów.

Rozmowa jest tylko jednym z nich.

Nie każde spotkanie kończy się planem terapii

Rodzice często pytają:

– Co będzie po pierwszej wizycie?

Nie ma jednej odpowiedzi.

Każde dziecko jest inne.

Każda historia jest inna.

Po konsultacji psycholog może zaproponować kilka różnych rozwiązań.

Czasem wystarczą wskazówki dla rodziców i obserwacja.

Czasem warto umówić kolejne spotkanie diagnostyczne, aby lepiej zrozumieć trudności.

W niektórych sytuacjach zasadne będzie rozpoczęcie terapii psychologicznej.

Zdarza się również, że psycholog rekomenduje konsultację z innym specjalistą, na przykład psychiatrą dziecięcym, neurologopedą, pedagogiem lub lekarzem, jeśli istnieją przesłanki wskazujące na potrzebę szerszej diagnostyki.

Najważniejsze jest jednak to, że żadna decyzja nie zapada pochopnie.

Dobra diagnoza wymaga czasu.

Uważności.

I spojrzenia na dziecko z wielu perspektyw.

Jak przygotować dziecko do pierwszej wizyty?

To pytanie zadaje niemal każdy rodzic.

Odpowiedź jest prostsza, niż mogłoby się wydawać.

Najważniejsza jest szczerość.

Nie warto mówić dziecku, że jedzie „tylko coś załatwić”, jeśli w rzeczywistości czeka je spotkanie z psychologiem.

Dzieci szybko wyczuwają, gdy dorośli coś przed nimi ukrywają.

Nie trzeba też budować wokół wizyty atmosfery wyjątkowego wydarzenia.

Wystarczy spokojnie wyjaśnić:

"Spotkamy się z osobą, która pomaga dzieciom i rodzicom lepiej zrozumieć różne trudności. Chcemy wspólnie zastanowić się, co możemy zrobić, żeby było ci łatwiej."

To zdanie nie straszy.

Nie zawstydza.

Nie sugeruje, że z dzieckiem jest coś nie w porządku.

Pokazuje natomiast, że proszenie o pomoc jest czymś naturalnym.

Pierwsza wizyta to początek rozmowy, a nie egzamin

Rodzice często wychodzą z gabinetu zaskoczeni.

Nie dlatego, że usłyszeli gotową odpowiedź na wszystkie pytania.

Dlatego, że zrozumieli, iż konsultacja psychologiczna nie jest testem, który trzeba zdać.

Nie ma dobrych ani złych odpowiedzi.

Nie ma idealnych rodziców.

Nie ma idealnych dzieci.

Jest rozmowa.

Jest uważność.

Jest wspólna próba zrozumienia, co dzieje się z młodym człowiekiem i jak można go najlepiej wesprzeć.

I bardzo często właśnie od tej spokojnej rozmowy zaczyna się realna zmiana.

Nie dlatego, że psycholog rozwiązuje wszystkie problemy.

Dlatego, że pomaga rodzinie spojrzeć na nie z nowej perspektywy.

Psycholog, psychoterapeuta czy psychiatra dziecięcy – do kogo zgłosić się w pierwszej kolejności?

To jedno z najczęściej zadawanych pytań.

Nie tylko podczas konsultacji.

Również przez telefon, w wiadomościach e-mail czy podczas rozmów z pediatrą.

Rodzice mówią:

"Nie wiemy, czy potrzebujemy psychologa czy psychiatry."

Albo:

"Czy psycholog może postawić diagnozę?"

Lub:

"Czy skoro dziecko ma lęki, to od razu powinniśmy szukać psychiatry?"

Te wątpliwości są całkowicie zrozumiałe.

Nazwy zawodów brzmią podobnie, a zakres kompetencji poszczególnych specjalistów często jest mylony. W efekcie rodzice zaczynają szukać informacji w internecie, gdzie trafiają na sprzeczne odpowiedzi.

W rzeczywistości role tych specjalistów wzajemnie się uzupełniają.

Nie konkurują ze sobą.

Tworzą system pomocy, którego celem jest dobro dziecka.

Psycholog dziecięcy – pierwszy krok do zrozumienia sytuacji

W większości przypadków to właśnie psycholog jest osobą, do której warto zgłosić się jako pierwszej.

Dlaczego?

Ponieważ jego zadaniem jest przede wszystkim zrozumienie trudności, z którymi mierzy się dziecko.

Nie skupia się wyłącznie na objawie.

Patrzy szerzej.

Analizuje rozwój dziecka.

Relacje rodzinne.

Funkcjonowanie w przedszkolu lub szkole.

Sposób przeżywania emocji.

Relacje z rówieśnikami.

Zmiany, które pojawiły się w ostatnim czasie.

Na tej podstawie pomaga odpowiedzieć na pytanie:

Co może być przyczyną obserwowanych trudności?

Nie zawsze odpowiedź brzmi: terapia.

Czasem wystarczy psychoedukacja rodziców.

Czasem kilka konsultacji.

Czasem potrzebna jest pogłębiona diagnoza psychologiczna.

A czasem psycholog dochodzi do wniosku, że dziecko powinno zostać skonsultowane z innym specjalistą.

I właśnie dlatego pierwsza konsultacja jest tak cenna.

Pozwala obrać właściwy kierunek zamiast działać metodą prób i błędów.

Kim jest psychoterapeuta dzieci i młodzieży?

Psychoterapeuta to specjalista prowadzący proces terapeutyczny.

Pracuje z dzieckiem regularnie, pomagając mu lepiej rozumieć siebie, przeżywane emocje i sposoby radzenia sobie z trudnościami.

Psychoterapia nie polega na udzielaniu rad.

Nie jest serią wykładów.

To proces oparty na budowaniu relacji, poczucia bezpieczeństwa i stopniowej zmianie sposobu funkcjonowania.

W zależności od wieku dziecka może wykorzystywać rozmowę, zabawę, rysunek, elementy pracy z emocjami czy techniki dostosowane do konkretnego nurtu terapeutycznego.

Ważne jest jednak jedno.

Nie każde dziecko, które trafia do psychologa, potrzebuje psychoterapii.

To właśnie dlatego decyzja o jej rozpoczęciu powinna wynikać z rzetelnej oceny sytuacji, a nie z samego faktu zgłoszenia się po pomoc.

Kiedy potrzebna jest konsultacja psychiatry dziecięcego?

Słowo „psychiatra” u wielu rodziców budzi największy lęk.

Niestety często zupełnie niepotrzebnie.

Psychiatra dziecięcy jest lekarzem.

Oznacza to, że poza oceną stanu psychicznego może również zlecać badania, stawiać rozpoznania medyczne i – jeśli istnieją wskazania – włączyć leczenie farmakologiczne.

Nie oznacza to jednak, że każda wizyta kończy się przepisaniem leków.

To jeden z najbardziej rozpowszechnionych mitów.

Psychiatra sięga po farmakoterapię wtedy, gdy uznaje, że przyniesie ona dziecku realną korzyść i jest uzasadniona stanem zdrowia.

Najczęściej konsultacja psychiatryczna jest zalecana wtedy, gdy objawy są nasilone, utrzymują się przez dłuższy czas lub znacząco utrudniają codzienne funkcjonowanie dziecka.

Dotyczy to między innymi podejrzenia depresji, nasilonych zaburzeń lękowych, zaburzeń odżywiania, ciężkich zaburzeń nastroju, myśli samobójczych czy innych sytuacji wymagających oceny lekarskiej.

W takich przypadkach szybka konsultacja jest niezwykle ważna.

Specjaliści nie zastępują się nawzajem

Rodzice czasem pytają:

– Kto jest lepszy – psycholog czy psychiatra?

To trochę tak, jak zapytać, kto jest ważniejszy – kardiolog czy fizjoterapeuta.

Oboje pomagają.

Każdy w inny sposób.

Podobnie jest w psychologii i psychiatrii dziecięcej.

Psycholog pomaga zrozumieć trudności, prowadzi diagnozę psychologiczną, wspiera rodzinę i – jeśli jest to jego kompetencja – prowadzi terapię.

Psychoterapeuta prowadzi proces terapeutyczny.

Psychiatra ocenia stan zdrowia psychicznego z perspektywy medycznej i w razie potrzeby wdraża leczenie.

Bardzo często najlepiej działają właśnie wtedy, gdy współpracują ze sobą.

Nie dlatego, że problem jest wyjątkowo trudny.

Dlatego, że dziecko korzysta z kompleksowej opieki.

A jeśli nie wiemy, od czego zacząć?

To sytuacja znacznie częstsza, niż mogłoby się wydawać.

Rodzice nie są specjalistami.

Nie muszą wiedzieć, jaki rodzaj pomocy będzie najlepszy.

Ich zadaniem nie jest stawianie diagnozy.

Ich zadaniem jest zauważyć, że dzieje się coś niepokojącego.

Jeżeli pojawiają się wątpliwości, bezpiecznym pierwszym krokiem jest konsultacja z psychologiem dziecięcym.

Podczas spotkania zostanie ocenione, czy obserwowane trudności mieszczą się w normie rozwojowej, czy wymagają dalszej diagnostyki, terapii lub konsultacji z lekarzem psychiatrą.

Dzięki temu rodzice nie zostają sami z koniecznością podejmowania decyzji, do której nie mają obowiązku być przygotowani.

Najważniejsze jest dobro dziecka, nie nazwa specjalisty

Z perspektywy rodzica wybór odpowiedniego specjalisty może wydawać się bardzo ważny.

Z perspektywy dziecka ważniejsze jest coś innego.

Żeby trafiło do osoby, która uważnie wysłucha.

Która nie będzie oceniać.

Która potraktuje jego trudności poważnie, ale jednocześnie nie będzie ich niepotrzebnie wyolbrzymiać.

Bo niezależnie od tego, czy pierwszym specjalistą okaże się psycholog, psychoterapeuta czy psychiatra, cel pozostaje ten sam.

Pomóc dziecku odzyskać poczucie bezpieczeństwa, zrozumieć swoje emocje i wrócić do codziennego życia z większym spokojem.

A właśnie od tego zaczyna się skuteczna pomoc.

Jak wybrać psychologa dziecięcego?

Rodzice często poświęcają wiele czasu na wybór przedszkola, szkoły czy lekarza pediatry.

Czytają opinie.

Rozmawiają ze znajomymi.

Porównują doświadczenie specjalistów.

To naturalne.

Podobnie jest wtedy, gdy pojawia się potrzeba konsultacji psychologicznej.

Wpisując w wyszukiwarkę hasło „psycholog dziecięcy Tarnowskie Góry”, można znaleźć wiele gabinetów i specjalistów. Różnią się doświadczeniem, sposobem pracy, zakresem pomocy i grupą pacjentów, z którymi pracują na co dzień.

Rodzice często pytają:

Skąd mam wiedzieć, że wybieram właściwą osobę?

To bardzo dobre pytanie.

Bo dobra relacja terapeutyczna zaczyna się jeszcze przed pierwszą wizytą.

Nie szukaj psychologa „idealnego”

Wiele osób rozpoczyna poszukiwania z myślą, że istnieje jeden najlepszy specjalista.

Rzeczywistość wygląda inaczej.

Nie ma psychologa, który będzie odpowiedni dla każdego dziecka.

Tak jak nie każdy nauczyciel będzie dla każdego ucznia autorytetem.

Nie każdy pediatra stanie się lekarzem, do którego rodzina będzie wracała przez lata.

Nie chodzi o to, że któryś z nich jest lepszy lub gorszy.

Chodzi o relację.

O sposób komunikacji.

O poczucie bezpieczeństwa.

Dzieci, podobnie jak dorośli, różnią się temperamentem.

Jedne potrzebują dużo swobody.

Inne czują się bezpiecznie, gdy spotkanie ma wyraźną strukturę.

Niektóre bardzo szybko nawiązują kontakt.

Inne potrzebują kilku spotkań, zanim poczują się swobodnie.

Dlatego wybór psychologa nie powinien opierać się wyłącznie na liczbie opinii w internecie.

Znacznie ważniejsze jest to, czy dziecko i rodzice czują, że zostali wysłuchani.

Dobry psycholog nie daje gotowych recept

Rodzice często przychodzą z nadzieją, że po jednej wizycie usłyszą prostą odpowiedź.

"Proszę zrobić to i to, a problem zniknie."

Tak jednak nie działa psychologia.

Każde dziecko ma swoją historię.

Swoje doświadczenia.

Swoją wrażliwość.

Dlatego dobry specjalista nie zaczyna od udzielania rad.

Najpierw słucha.

Zadaje pytania.

Próbuje zrozumieć.

Czasami podczas pierwszej konsultacji rodzice wychodzą z gabinetu z większą liczbą pytań niż odpowiedzi.

Paradoksalnie to może być bardzo dobry znak.

Oznacza bowiem, że psycholog nie wyciąga pochopnych wniosków i nie upraszcza złożonych problemów.

W pracy z dziećmi pośpiech rzadko bywa sprzymierzeńcem.

Dziecko powinno czuć się bezpiecznie

Nie każde spotkanie będzie od razu łatwe.

Nie każde dziecko wyjdzie z gabinetu uśmiechnięte.

To całkowicie normalne.

Są jednak sygnały, które warto obserwować.

Czy dziecko zostało potraktowane z szacunkiem?

Czy miało przestrzeń do wyrażenia swoich emocji?

Czy specjalista zwracał się również do niego, a nie wyłącznie do rodziców?

Czy tłumaczył, co będzie działo się podczas spotkania?

Czy tempo rozmowy było dostosowane do wieku dziecka?

Poczucie bezpieczeństwa nie oznacza braku trudnych emocji.

Oznacza przekonanie, że nawet o tych trudnych emocjach można mówić bez obawy przed oceną.

To właśnie w takiej atmosferze dziecko najłatwiej buduje zaufanie.

Rodzice są częścią procesu

Jednym z częstszych mitów jest przekonanie, że po rozpoczęciu terapii odpowiedzialność przechodzi na psychologa.

Tak nie jest.

Nawet najlepszy specjalista widzi dziecko przez kilkadziesiąt minut w tygodniu.

Rodzice są z nim każdego dnia.

To oni najlepiej znają jego codzienność.

To oni obserwują małe sukcesy i trudniejsze momenty.

Dlatego dobra współpraca opiera się na partnerstwie.

Psycholog wnosi wiedzę i doświadczenie.

Rodzice wnoszą znajomość swojego dziecka.

Dopiero połączenie tych dwóch perspektyw pozwala stworzyć skuteczny plan pomocy.

Nie oznacza to, że rodzice muszą znać odpowiedź na każde pytanie.

Wręcz przeciwnie.

Mogą mówić o swoich wątpliwościach.

Mogą czegoś nie wiedzieć.

Mogą się bać.

Dobry specjalista nie oczekuje od nich doskonałości.

Oczekuje szczerości i gotowości do współpracy.

Zaufanie buduje się krok po kroku

Nie każda trudność znika po kilku spotkaniach.

Nie każda terapia trwa tyle samo.

Nie istnieje jeden scenariusz, który pasuje do wszystkich dzieci.

To, co można zbudować od pierwszej konsultacji, to zaufanie.

Przekonanie, że dziecko jest traktowane z uważnością.

Że rodzice mogą zadawać pytania.

Że nikt nie ocenia ich decyzji.

Że wspólnie szuka się najlepszego rozwiązania.

To właśnie zaufanie staje się fundamentem całego procesu pomocy.

Bez niego nawet najlepsze metody terapeutyczne nie przyniosą oczekiwanych efektów.

Najlepszy moment na szukanie pomocy to ten, w którym pojawiają się pytania

Na końcu wielu artykułów pojawia się zachęta:

"Nie zwlekaj. Umów wizytę już dziś."

To ważny przekaz, ale chciałbym zakończyć ten rozdział inaczej.

Jeżeli po przeczytaniu tego tekstu nadal nie masz pewności, czy Twoje dziecko potrzebuje psychologa, nie oznacza to, że robisz coś źle.

Rodzicielstwo nie polega na nieustannym podejmowaniu idealnych decyzji.

Polega na uważnym towarzyszeniu dziecku.

Na obserwowaniu zmian.

Na zadawaniu pytań.

Na szukaniu wsparcia wtedy, gdy przestajemy mieć pewność, co będzie dla niego najlepsze.

Czasami konsultacja potwierdzi, że rozwój przebiega prawidłowo.

Czasami pokaże, że warto wdrożyć terapię.

A czasami po prostu da rodzinie spokój i poczucie, że nie musi już błądzić w domysłach.

I być może właśnie to jest największą wartością dobrze przeprowadzonej konsultacji.

Nie daje gotowych odpowiedzi na wszystkie pytania.

Pomaga znaleźć właściwe pytania i wspólnie poszukać na nie odpowiedzi.

Najczęściej zadawane pytania rodziców

Czy każda trudność wychowawcza oznacza, że dziecko potrzebuje psychologa?

Nie. Dzieci mają prawo do złości, smutku, buntu czy gorszych dni. Są to naturalne elementy rozwoju. Powodem do konsultacji nie jest pojedyncze zachowanie, ale sytuacja, w której trudności utrzymują się przez dłuższy czas, nasilają się lub zaczynają wpływać na codzienne funkcjonowanie dziecka – w domu, szkole lub relacjach z rówieśnikami.

W jakim wieku dziecko może pierwszy raz odwiedzić psychologa?

Nie ma dolnej granicy wieku. Psycholog dziecięcy pracuje zarówno z kilkulatkami, jak i z nastolatkami. W przypadku najmłodszych dzieci konsultacja opiera się przede wszystkim na rozmowie z rodzicami oraz obserwacji dziecka podczas zabawy i kontaktu z otoczeniem.

Czy na pierwszą wizytę przychodzą rodzice, czy dziecko?

To zależy od wieku dziecka i charakteru zgłaszanych trudności. Często pierwsza część konsultacji odbywa się z rodzicami, ponieważ to oni przedstawiają historię rozwoju i opisują swoje obserwacje. W dalszej części psycholog poznaje również dziecko. Czasami pierwsze spotkanie odbywa się wyłącznie z rodzicami – zwłaszcza w przypadku bardzo małych dzieci lub gdy konieczne jest dokładne zebranie wywiadu.

Czy dziecko musi wiedzieć, że idzie do psychologa?

Tak. Najlepiej powiedzieć o tym spokojnie i zgodnie z prawdą.

Nie warto straszyć ani ukrywać celu wizyty.

Można powiedzieć:

"Idziemy porozmawiać z osobą, która pomaga dzieciom i rodzicom lepiej rozumieć różne trudności. Chcemy wspólnie zastanowić się, co możemy zrobić, żeby było ci łatwiej."

Takie wyjaśnienie buduje poczucie bezpieczeństwa i zaufania.

Co zrobić, jeśli dziecko nie chce rozmawiać z psychologiem?

Nie należy zmuszać go do zwierzeń.

Dzieci potrzebują czasu, aby zaufać nowej osobie.

Doświadczony psycholog wie, że kontakt buduje się stopniowo. Obserwuje nie tylko słowa, ale również sposób zabawy, reakcje emocjonalne, mowę ciała czy sposób nawiązywania relacji.

Milczenie również może być ważną informacją.

Ile trwa pierwsza konsultacja?

Najczęściej od 45 do 50 minut – w zależności od wieku dziecka oraz organizacji pracy gabinetu. Pierwsze spotkanie wymaga spokojnego zebrania wywiadu i poznania sytuacji rodziny, dlatego zwykle trwa dłużej niż kolejne wizyty.

Czy po jednej konsultacji psycholog może postawić diagnozę?

Najczęściej nie.

Rzetelna diagnoza psychologiczna wymaga czasu, obserwacji i zebrania informacji z różnych źródeł.

Jedno spotkanie pozwala określić kierunek dalszego postępowania, ale zwykle nie wystarcza do postawienia pełnego rozpoznania.

Czy psycholog przepisuje leki?

Nie.

Psycholog nie jest lekarzem i nie przepisuje leków.

Jeżeli podczas konsultacji pojawią się wskazania do oceny psychiatrycznej, psycholog może zalecić konsultację z psychiatrą dziecięcym, który – jeśli będzie to konieczne – zdecyduje o dalszym leczeniu.

Czy psycholog poinformuje rodziców o wszystkim, co usłyszy od dziecka?

Relacja między psychologiem a dzieckiem opiera się na zaufaniu.

Jednocześnie rodzice mają ważną rolę w procesie pomocy.

Specjalista zawsze dba o dobro dziecka i przekazuje rodzicom informacje potrzebne do wspólnego planowania dalszego postępowania. Sposób omawiania treści rozmów zależy od wieku dziecka, charakteru trudności oraz zasad etyki zawodowej.

Czy rodzice uczestniczą w terapii dziecka?

Bardzo często tak.

Zwłaszcza w przypadku młodszych dzieci współpraca z rodzicami stanowi jeden z najważniejszych elementów skutecznej pomocy.

Psycholog może proponować wspólne spotkania, konsultacje dla rodziców lub przekazywać wskazówki dotyczące wspierania dziecka w codziennym życiu.

Czy konsultacja psychologiczna zostaje odnotowana w dokumentacji medycznej?

To zależy od miejsca udzielania świadczeń oraz obowiązujących przepisów.

Jeżeli konsultacja odbywa się w podmiocie leczniczym, prowadzona jest dokumentacja medyczna zgodnie z obowiązującym prawem. Psycholog ma obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej, a dane pacjentów są chronione.

Jak przygotować się do pierwszego spotkania?

Przed wizytą warto zastanowić się:

• kiedy pojawiły się pierwsze trudności,

• jak zmieniały się z czasem,

• w jakich sytuacjach występują najczęściej,

• jak funkcjonuje dziecko w domu, szkole i wśród rówieśników,

• czy w ostatnim czasie wydarzyły się ważne zmiany w życiu rodziny.

Jeżeli dziecko było wcześniej diagnozowane lub korzystało z pomocy innych specjalistów, warto zabrać ze sobą posiadaną dokumentację.

Czy można zgłosić się tylko po poradę dla rodziców?

Oczywiście.

Nie każda konsultacja wymaga obecności dziecka.

Czasami rodzice chcą po prostu omówić swoje wątpliwości i dowiedzieć się, czy obserwowane zachowania mieszczą się w normie rozwojowej.

Taka rozmowa często pomaga podjąć świadomą decyzję o dalszych krokach.

Czy psycholog pomaga tylko dzieciom z zaburzeniami?

Nie.

To jeden z najczęściej powtarzanych mitów.

Psycholog wspiera dzieci i młodzież również w sytuacjach związanych z rozwodem rodziców, żałobą, zmianą szkoły, trudnościami adaptacyjnymi, problemami emocjonalnymi, niską samooceną, stresem szkolnym czy konfliktami rówieśniczymi.

Pomoc psychologiczna nie jest zarezerwowana wyłącznie dla najpoważniejszych kryzysów.

Jak długo trwa terapia dziecka?

Nie ma jednej odpowiedzi.

Czas trwania terapii zależy od rodzaju trudności, wieku dziecka, jego zasobów oraz celu, jaki wspólnie ustalają rodzina i terapeuta.

Niektórym rodzinom wystarcza kilka konsultacji.

Inne korzystają z dłuższego procesu terapeutycznego.

Najważniejsze jest to, aby tempo pracy było dostosowane do potrzeb dziecka, a nie do z góry określonego planu.

Zakończenie

Kiedy zaczynaliśmy ten artykuł, za drzwiami dziecięcego pokoju panowała cisza.

Na kuchennym blacie stał kubek z niedopitą herbatą.

Rodzic siedział i zastanawiał się, czy jego niepokój jest uzasadniony.

Być może po przeczytaniu tego tekstu nie zniknęły wszystkie pytania.

To naturalne.

Nie istnieje artykuł, który byłby w stanie opisać każdą historię i każdą rodzinę.

Każde dziecko rozwija się we własnym tempie.

Każde inaczej przeżywa radość, złość, lęk czy rozczarowanie.

I każde zasługuje na to, by ktoś spróbował zrozumieć jego świat, zanim zacznie oceniać jego zachowanie.

Być może okaże się, że obserwowane trudności są jedynie etapem rozwoju.

Być może wystarczy większa uważność, rozmowa lub niewielka zmiana codziennych nawyków.

A być może konsultacja z psychologiem stanie się początkiem drogi, która pomoże dziecku odzyskać spokój i poczucie bezpieczeństwa.

Niezależnie od tego, jaki będzie kolejny krok, warto pamiętać o jednej rzeczy.

Proszenie o pomoc nie jest oznaką bezradności.

Jest wyrazem odpowiedzialności.

Nie dlatego, że rodzice mają obowiązek znać odpowiedź na każde pytanie.

Dlatego, że mają odwagę szukać jej wtedy, gdy chodzi o dobro swojego dziecka.

Bo dzieci nie potrzebują rodziców idealnych.

Potrzebują rodziców uważnych.

Takich, którzy potrafią zatrzymać się na chwilę i powiedzieć:

„Widzę, że jest ci trudno. Spróbujmy zrozumieć to razem.”

I bardzo często właśnie od tego jednego zdania zaczyna się najważniejsza zmiana.

Kontakt:

Telefon: +48 666 950 382

Email: kontakt@hugcare.pl

Rejestracja telefoniczna czynna:

PN, CZW: 9:00 - 19:00

WT, ŚR, PT: 12:00 - 19:00

Specjaliści przyjmują:
PN-PT: 08:00 – 20:00

Oddziały HugCare:

CENTRUM MEDYCZNE HUGCARE SP. Z O.O.

UL. PIASTOWSKA 11, 42- 600 TARNOWSKIE GÓRY

NIP 6452581406, REGON 525686040, KRS 0001044220 

NUMER KSIĘGI REJESTROWEJ: 000000269176